رواية سحر سمرة(الفصل الأول إلى العاشر)بقلم أمل نصر

– يانهار اسود … انتى بتتكلمى بجد ولابتهزرى .
قالتها ” رحمه ” بدهشه .
فمالت زاويه فمها الاَخرى بسخريه .. مع هذه الدمعه التى سقطت دون ارادتها .
– ياريت يا ” رحمه ” يكون هزار .. ياريت يكون كابوس واصحى منه و بعدها اعيش حياتى .. ياريت .
هزت براسها مستنكره
– بس انا عايزه افهم .. انتوا ازاى اتخدعتوا فيه .. ونسيتوا تاريخه الزفت وعمايله !!
زفرت ” سمره ” بقوه
– اذا كان قدر يقنع اخوه وناسه .. مش هايجدر يقنع خالى وبته .
رحمه بأسف
– يعنى بعد ماقولنا انه خلاص بعد عنينا وخلصنا منه .. يطلع لنا تانى بنفس أجرامه القديم .
لعقت دمعه على شفتاها ثم اردفت
– انتى عارفه يا” رحمه ” انا ايه اللى تعبنى صح ؟!…. النظره اللى شوفتها فى عنيه .. نظره تبينلك حقيقى انه مابيهزرش .. ولا بيهوش بالكلام .
– طيب وبعدين يا” سمره ” .. هاتتصرفى ازاى معاه ؟!.
اخذت نفسٌ طويل ثم اخرجته ثانيةً
– مش عارفه يا” رحمه ” مش عارفه .. مخى وقف وانا مش لاقيه حل .. بس انتى عارفه انا نفسى فى ايه ؟!.
رحمه منتبهه
– جولى يا” سمره ” نفسك فى ايه ؟
سمره وهى تنظر امامها
– نفسى اروح لابويا واجولوا يحمينى .. نفسى اسألوا .. انت ليه مشيت وماسالتش عليا تانى .. وسبتنى لامى اللى غلطت اكبر غلطه فى حقى لما وعدت ” قاسم ” بجوازى منه .. عشان المجنون ده يمسك فى الكلمه دى ويسودلى عيشتى .
قالتها الاخيره بصوت مبحوح .. لتردف صديقتها وهى تربت على ذراعها
– يعنى هى كانت تعرف اللى هايحصل .. امك لما وعدتوا كان هو لسه صغير ومكانش باين عليه انه هايبقى بالجنان ده .. ياللا بقى النصيب .. ربنا يكون فى عونك .
…………………………

وعند ” رضوى ” اللى كانت تتلقى التهانى والمباركات .. من النساء الاقارب والجيران .. وهى تبتسم بسعاده .. تظهر حقيقة ماتشعر به .. فتبرع ايضاً فى اخفاء هذه الغصه الموجوده داخلها .
زفرت بضيق بعد ان خروج احدى النساء الجيران من البيت .. لتنظر لوالدتها باعين مشتعله .
– شايفه ياما مجصوفة الرقبه .. اللى جايبالى الكلام والحديت !.
نعيمه مجفله
– مجصوفة مين ؟!… وكلام ايه اللى بتجولى عليه ؟!.
رضوى وهى تسقط على احدى الارائك بغيظ
– الست ” سمره ” اللى راحت شغلها .. وسابتنى انا لأسئلة الحريم الى حرجت اعصابى .
نعيمه وهى تومئ برأسها
– جصدك يعنى على شنط الهدوم .. ماهى ” مروه ” جالتلك انها هاتيجى بيهم ..بعد الضهر .
رضوى بصياح
– بعد الست البرنسيسه ماترجع من الشغل .. عشان ياخدوا رأيها فيهم .. وانا اولع مع نفسى وتتحرج اعصابى من اسئلة الحريم .. اللى نفسها تتفرج على حاجتى وهدية العريس .. اللى لسه فى انتظار الهانم .
نظرت اليها صامته .. فهدرت ” رضوى ” .
– سكتى ليه ياما ؟!.. ماتتكلمى !.
نعيمه وهى تومئ بيدها
– يعنى هاقول ايه بس يابتى ؟!.
رضوى باعين يملأها الحقد
– تجولى ان الزفته دى .. زى ماخدت حظى طول السنين اللى فاتت .. كمان قاطعه فرحتى دلوك .
هزت المرأه برأسها يأساً وهى تمتم بصوت خفيض
– ربنا يهديكى يابتى .
…………………………